آرامستان پرلاشز مشهورترین و پربازدیدترین گورستان جهان است. مشاهیر زیادی در این آرامستان قدیمی پاریس به خواب ابدی فرو رفته اند.

از سال ۱۷۸۶ ساخت گورستان در شهر پاریس ممنوع شده بود. آرامستان پرلاشز در سال ۱۸۰۴ توسط ناپلئون بناپارت که در آن زمان کنسول اول بود، بنا شد و بر طبق دستور وی، درهایش را به روی همه ی شهروندان صرف نظر از نژاد و مذهبشان گشود. نخستین میهمان ابدی این آرامستان، دختر ۵ ساله ای به نام آدلاید بوده است. از آنجا که پرلاشز آن زمان از شهر فاصله داشت، تعداد کمی از پاریسی ها به خاکسپاری بستگانشان در آنجا رضایت می دادند و این روند ادامه داشت تا بقایای اجساد لا فونتن و مولیر به آنجا انتقال یافت و از آن پس بود که پاریسی ها پرلاشز را به رسمیت شناختند.

با آنکه بسیاری از منابع، تعداد افراد دفن شده در آن را به اشتباه ۳۰۰,۰۰۰ نفر برآورد کرده اند، طبق آمار سایت رسمی پرلاشز، این تعداد از مرز ۱,۰۰۰,۰۰۰ نفر گذشته است.

درهای آرامستان تا ساعت ۵ عصر به روی بازدید کنندگان باز است. از آنجا که صبح را در موزه لوور گذرانده بودیم، حدود ساعت ۴ به پرلاشز رسیدیم و متاسفانه فرصت بسیار اندک بود و نتوانستیم آن طور که باید، آرامستان را بگردیم. پس از روی نقشه یک مسیر انتخاب کردیم تا ابتدا مقبره هایی که دیدنشان برایمان در اولویت بود را بیابیم.

اولین توقف، کنار مقبره احمد کایا خواننده کرد تبار ترکیه بود. کایا بنیانگذار سبک اعتراض خوانی در موسیقی ترکیه است و به هر دو زبان ترکی و کردی آواز می خوانده است. در حال ادای احترام بودیم که دو دختر و یک پسر کرد اهل ترکیه از راه رسیدند. به زبان کردی چیزی پرسیدند که به انگلیسی پاسخ دادم کردی نمی دانیم. ماتشان برده بود از دانستن این که احمد کایا را ایرانیان می شناسند و دوست می دارند...

رضا چند دقیقه ای نشست و در جوار کایا، به صدایش گوش داد. جای محمد، احسان و بقیه دوستداران کایا خالی...

اُنوره دو بالزاک – نویسنده نامدار فرانسوی و پیشوای مکتب رئالیسم اجتماعی در ادبیات – مجموعه آثارش، کمدی انسانی نام دارد که به شرح شفاف زندگی فرانسوی بعد از سقوط ناپلئون در سال ۱۸۱۵ می پردازد.

غلامحسین ساعدی معروف به گوهر مراد

فیلم پرآوازه گاو از روی داستانی به همین نام و به قلم او ساخته شده است. غلامحسین ساعدی که ترک آذری بود و به زبان مادری خود بسیار علاقه داشت، در یک مصاحبه رادیویی در مورد زبان فارسی چنین گفت: "زبان فارسی، ستون فقرات یک ملت عظیم است. من می خواهم بارش بیاورم. هرچه از بین برود، این زبان باید بماند..."

نام صادق هدایت را بی اغراق همه شنیده اند... ۴۸ سال عمر پر فراز و نشیب هدایت، ایدئولوژی و سبک خاص زندگی او ، تاثیر بسیار زیادی بر جریان روشنفکری در ایران داشته است. بر دلایل خودکشی اش تحلیل های فراوانی رفته اما، آنچه مهم است نفس خودکشی اوست یا به قول خودش دیوانگی...

بدین ترتیب، "دیوانگی" که بار نخست در آب به خیر گذشت، مرتبه دوم با گاز به سرانجام رسید و او را به خواب ابدی فرو برد... سنگ مزار، ممهور به نقش مشهورترین نوشته صاحب خانه گشته و حالا بوف کوری که خود آفرید، آمده تا مونس همیشگی تنهایی اش باشد...

محل سوزاندن اجساد

محل نگهداری خاکستر

از این دست آرامگاه ها، در پرلاشز فراوان است، به قاعده یک کیوسک تلفن و با فضای کافی برای زانو زدن و دعا کردن و کمی فضا برای گذاشتن گل یا شمع...

با اینکه بسیاری از مقبره ها به انسان های معمولی تعلق دارند، شکل مقبره ها بسیار متنوع و بر طبق سلیقه خاص بنا شده اند. هرچند بعضی شکلها خبر از علاقه صاحب مقبره به موضوع خاصی می دهند اما این طور به نظر می رسد که طراحی بیشتر سنگ ها کار بستگان متوفی بوده است.

یادبود اردوگاه کار اجباری مخصوص زنان در جنگ جهانی دوم .

یادبود اردوگاه کار اجباری ماوتهاوزن.

یادبود اردوگاه کار اجباری آشویتز

مقبره مارسل پروست – "در جستجوی زمان از دست رفته" معروف ترین اثر اوست.

مقبره اسکار وایلد – نویسنده ایرلندی

طرفداران پر و پا قرصش آن قدر به سنگ قبر یادگاری نوشته اند که در نهایت برای پاسداری از مقبره حصار شیشه ای دورش کشیده اند... اما، ابراز علاقه های آتشین باز روی شیشه تکرار شده... خیلی از آنها که ماژیک یا خودکار نداشته اند، از روژ لبشان برای نوشتن یادگاری استفاده کرده اند!

مقبره پل الوار – نویسنده فرانسوی و یکی از رهبران جنبش سورئالیسم

مقبره خانوادگی گاسیون - پیاف؛ ادیت پیاف خواننده، ترانه سرا و بازیگر فرانسوی اینجا دفن است. نام اصلی او ادیت جووانا گاسیون می باشد که به دلیل جثه ریزش، گنجشک کوچک (La Mome Piaf) لقب گرفت و این نام بر او ماند. این بانوی گرامی در مدت ۲۸ سال عمر هنری چنان محبوب شد که صدها هزار نفر در مراسم خاکسپاریش شرکت کردند. سایت گوگل در تاریخ ۱۹ دسامبر ۲۰۱۰ به مناسبت نود و پنجمین سالگرد تولدش، لوگوی صفحه اول خود را تغییر داد.

به این صدای آسمانی گوش فرا دهید که خوش نشسته بر سرود ملی یک کشور زیبا... سرود مارسیز...

کلود ژوزف روژه دو لیل افسر ارتش فرانسه، سازنده سرود مهیجی است که سرود مارسیز لقب گرفت؛ بدین جهت که اهالی مارسی که برای دفاع از جمهوری جوان فرانسه به مرزها می رفتند، این سرود را به همه جای کشورشان صادر کردند...

امیدوارم از گردش مجازی در قسمتی از آرامستان پرلاشز لذت برده باشید. اگر علاقه دارید در خیابانهای پرلاشز سرک بکشید به اینجا سر بزنید.